... روزهای یک دختـــر ...

.

ela7 — Fri, 06 Nov 2009 16:27:32 GMT

نمی نویسم .

...

ela7 — Sun, 01 Nov 2009 09:01:18 GMT

نه !
کاری به کار عشق ندارم !
من هیچ چیز و هیچ کسی را
دیگر
در این زمانه دوست ندارم

انگار
این روزگار چشم ندارد من و تو را
یک روز
خوشحال و بی‌ملال ببیند

زیرا
هر چیز و هر کسی را
که دوست تر بداری
حتی اگر که یک نخ سیگار
یا زهر مار باشد ...
از تو دریغ می‌کند ...

پس
من با همه وجودم
خودم را زدم به مردن
تا روزگار، دیگر
کاری به کار من نداشته باشد .
این شعر تازه را هم
ناگفته می‌گذارم ...
تا روزگار بو نبرد ...

گفتم که
کاری به کار عشق ندارم !

"قیصر امین پور"

ela7 — Wed, 28 Oct 2009 09:40:18 GMT

آدم باید بلد باشد ... بلد بشود ... که یک وقت هایی به خودش بگوید : هی دختر ! آرام ... !
باید بلد بشود که خودش را دوست داشته باشد ... که بگوید توی گوش خودش : من خوبم ... که من می توانم ...
که مهم نیست اگر همه ی دنیا هم تو را آن جوری بخوانند که نیستی ... که تمام دنیا زشت ببینند تو را ...
بله . آدم باید خودش را دوست داشته باشد ...

آدم باید بلد بشود که به خودش بگوید : هرکسی توی زندگی ِ خودش زندگی می کند ...
که یاد آوری کند به خودش : تو هیچکس را نداری ... !
که بلند شو ... بایست ... و قیمت همه ات را بکوب توی سینه ی بی رحم دنیا ...

آدم باید بلد بشود که گاهی ـ لااقل گاهی ـ فکرش نپرد توی گذشته ها ... توی بودن ِ آدم های رفته اش ... که بگوید : اصلاً به جهنم این همه رفته ها ... !!!

آدم باید بلد بشود که یادش بیاید فقط خودش است که می ماند ، که مانده برای خودش ... که یادش بیاید یک وقتی دوستش برایش گفته بود : " هیچکس نخواهد آمد ... "
آدم باید که حتماً بلد بشود که منتظر ِ کسی نباشد که نمی آید ...

آدم باید بشناسد وقت های را که وقتش شده که بی خیال ِ هرچه دوست و رفیق، برگردد توی غار ِ خودش و حواسش باشد حتماً که در غارش را محکم ببندد ... !

آدم باید بلد بشود که یک فنجان چای داغ بریزد ... و ژاکت بنفشش را محکم بپیچد دور خودش ... و برود بنشیند توی حیاط ... روی پله ها ... و به بارانی نگاه کند که ریز و تند می بارد ...
و فکر نکند به هیچ چیزی ... به هیچ کسی ...
که زمان را رها کند به حال ِ خودش ...
و نفس بکشد ... عمیق ...

پی نوشت : نوشته ام مال ِ دیشب است .

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش ... این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم ...

ela7 — Thu, 22 Oct 2009 07:07:41 GMT

دیدم که توی دفترچه ی سیاهم ، تاریخ ِ آخرین نوشته " 8 اردیبهشت 88 " بود .
خطاب به خودم نوشته بودم :

" الا لطفاً ... !
   الا لطفاً ... !
   تمومش کن ... "

امروز که خواندمش باز دردم آمد ... نه فقط از این لطفاً های از سر استیصال ....
که از این دختری که امروز ، 30 مهر ، اینجا ، گوشه ی تختش نشسته کنار دیوار ، سرش را تکیه داده به زانوها ، و دست های سپید و پریده رنگش یخ کرده از این همه سرما ....
و باز هم به الهه التماس می کند : الا لطفاً ... ! الا لطفاً ... ! الا لطفاً ... !

جام ، يا بستر ، يا تنهايي ، يا خواب ... ؟

ela7 — Tue, 06 Oct 2009 18:06:18 GMT

۱.

یکی بیاید من را از این خانه ... این شهر ... اصلاً از توی هرچه زندگی است بلندم کند و ببرد بیندازدم وسط یک قصه ای ... قصه ای که همه چیزش معلوم باشد و من تویش مجبور به تصمیم نباشم ... و هیچ انتخابی هم نباشد ... قصه ای که تویش جبر باشد ... یک جور جبر که همه چیز را تا ابد به آرام و خوشبخت و بی گریه زندگی کردن ختم کند ...

یا نه ! یکی بیاید برایم خدا بیاورد ... یک جور خدایی که حواسش به همه چیز هست ... و تو را مطمئن می کند از بودنش ... و یادش نمی رود که بعضی از آخر هفته های ابری بیاید و بنشیند روی یک صندلی روبروی تو ... و تو مست ِ بخار ِ فنجان ِ چایت سوال های بی جوابت را بپرسی و او با مهربان ترین صدایی که می شناسی به همه اش جواب بدهد ...

یکی بیاید و برایم یک آهنگ تازه بسازد ... آهنگی که بشود تا خود مرگ شنید و گریه اش کرد ... !

یا نه ! اصلاً یک آقا بیاید و محکم بغلم کند ... یک آقای خیلی بلندتر از قد ِ من ... که شانه هایش درست آنقدری پهن است که باید و انحنای خطی که از امتداد گردنش می رسد به شانه ها و بعدتر سر می خورد روی بازوهایش _ که حتماً هم زیاد امن و محکمند و مردانه _ درست همان جوری باشد که من دوست تر دارم ... و نگاهش حتماً و حتماً جدی و قشنگ و مهربان باشد ... یک آقا که من فقط به اندازه ی یک دوست بودن ِ معمولی دوست داشته باشمش ... و عاشقش نباشم ...
و نگران رفتنش نباشم ... و بشود فقط به اندازه ی یک هم آغوشی برایش دلتنگ شد ... !

می دانی ؟
من به راهبه ها ، وقتی که مست اند درست همان قدری حسادت می کنم که به ف اح ش ه ها وقتی که مست اند ...

یا نه ! یکی بیاید و مرا ببرد جایی که هیچکس را خانه ای برای متعلق بودن نیست ... جایی که آدم هایش اهل هیچ جایی نیستند بس که اهل همه جایند ... ! جایی که تویش ، خانه های آدم ها، بزرگتر از چمدان هایشان نمی شود هیچ وقت ... جایی که آدم خیالش راحت است بندش نمیشود ... که اصلاً بندی نیست ...

نه نه ! اصلاً یکی بیاید و خیالم را راحت کند که مامان ِ من قرار نیست بمیرد ...
بیاید و به من بگوید که دیوانه نیستم ... نشدم ...
یکی بیاید و بگوید یک روزی خیالم راحت ِ راحت می شود که بهترین دوستم که خیلی وقت ها مامانم می شود حتماً آرام است و خوشبخت ... که حتماً می خندد ... که نی نی موفرفری به خنده اش لبخند می زند ...
یکی بیاید و بگوید که من یک روز حتماً یک کتاب ِ دوست داشتنی می نویسم ...
بیاید و قول بدهد که من تا ته دنیایم هیچ وقت از هیچ انتخابی پشیمان نخواهم شد ...
بیاید و بگوید که من یک روز مامان ِ نی نی ام خواهم شد که چشم هایش ناز و گرد و سیاه است و زیر گردنش که نرم و معصوم است بوی بچه می دهد ...
و آن وقت اصلاً مثل امروزهایم "بچه" نخواهم بود !
یکی بیاید و بگوید که من بزرگ می شوم ... بزرگ می شوم ...

یکی بیاد و مرا ببرد ... ببرد ... ببرد ... یکی بیاید لطفاً و مرا ببرد جایی دور ...
خیلی دور ...
دور از این داغ ها ...
از این داغ های همیشه ....

۲.

۳.

دستم را كه رها مي‌كني،

سـُ‍ر می خورم توي بغل شب،

دو دستي مي‌چسبدم.

بوسه‌ات را بغض مي‌كنم،

نوازشت را مي‌گريم،

و هم‌آغوشي‌ات را

عق مي‌زنم

توي صورت شهر!

لبخند مي‌پاشي

روي بالشم.

چشمت را نمي‌فهمم،

زبانت را هم،

با اين‌حال

به‌تمام‍ِ لهجه‌هاي دنيا،

دوستت دارم!

حتا به لهجه‌ي سكوت

وقتي به نام مي‌خوانيم!

خودم را برايت كنار مي‌گذارم

از خودم كنار مي‌كشم،

تا كنارِ تو باشم،

تا تو در كنارِ خودت باشي.

چقدر مي‌پرسي: آدم شدي؟

خيالت راحت

من خيالِ آدم شدن ندارم!

نسترن وثوقی

پی نوشت :

عکس را دوست دارم ... و شعر را هم ...

ا و 2 و 3 هیچ ربطی به هم ندارند در عین ِ اینکه در بند هم اند ...

_ برويم
_ سخني بايد گفت
_ جام ، يا بستر ، يا تنهايي ، يا خواب ؟
_ برويم ...

فروغ دیوانه ام می کند با حزن ِ پر ملال ِ این گفتگوی شعرش ...

مرا بخوان ، آنجا که فروغ نوشت : شاید که یه خیال ِ تند ِ سرسری بود ماهیه ...

ela7 — Tue, 22 Sep 2009 20:23:18 GMT

می نویسم که یادت بماند ... دیگر تمام شد ... (بی علامت تعجب ، بی نقطه )

روز بعدتر نوشت :
اس ام اس فرستاده بودم برایش : واااای مری ! خودم می دونم که چقدرررررر خرم ... !
جواب داد : هیس ! تو خر نیستی الهه ... ! تو فقط پروانه ی منی ... !

آن چه مرا نکشد ، قوی ترم می سازد ... " نیچه "

ela7 — Wed, 09 Sep 2009 15:58:18 GMT

حالا هر چقدر هم که فکر کنم توی 18 سالگی ام خیلی احمق تر بوده ام از حالا !!!
حالا هر چقدر هم که به خالی های ِ توی بودنم نگاه کنم و یقینم بشود که این خالی ها با "عشق" پر نمی شود هیچ ... که چیزی بیشتر باید ... چیزی که من حتماً یک روز پیدایش می کنم ... یا لااقل امیدوارم که پیدا کنم ...
یا هر چقدر که به دوست هایم نگاه کنم و با تعجب از خودم بپرسم : "این ها از این مدل عاشقی کردن واقعاً لذت می برن ؟؟؟؟!!! "
حالا هر چقدر هم که دچار نخواستن باشم ، هر چقدر که مردهای دور و برم زیادی معمولی باشند ... و زن ها هم ... و زندگی های آدم های دور و برم معمولی تر ... و خواستن هاشان هم و عشق بازی هاشان ...
حالا هر چقدر هم که ایمان داشته باشم هیچ کدام ِ این معمولی ها برایم آن قدری بس نیست که اراده ام بخواهد رها کند این همه تنهایی ِ مال ِ خودم را ... این همه یک نفری های خواستنی را ... این برای خودم خواندن را... نوشتن را ... شنیدن را... دیدن را .... یاد گرفتن را ... رفتن را ...
که من بدانم توی هیچ آینده ای تن نخواهم داد به این معمولی ها ... که مدام بپرسم : "آخرش که چی ؟؟؟!"
حالا هر چقدر هم که بدانم آدم ها پر هوسند گاهی و ترسناک ، بدانم که اصلاً من دوست داشتن نمی دانم...
حتی دوست داشتن ِ خودم را ... !
حالا هر چقدر که نخواهد دلم تنگ ِ کسی بودن را، که نخواهد وابسته بودن را ... اهلی ِ کسی شدن را ... به جایی تعلق داشتن را ... منتظر بودن را را ...
حالا هر چقدر هم که دلم تنهایی از اینجا رفتن بخواهد ... کندن بخواهد ... اصلاً تنهایی مردن بخواهد ....
ته ِ ته ِ همه ی این " حالا هر چقدر " ها ، به خودم که نمی شود دروغ بگویم . نمی شود نگویم که در من زنی نفس می کشد که گاه گاهی که خیلی دردش می آید دلش بغل می خواهد .... مردانه ...
نمی شود نبینم که زن بودن چقدر لازمم می شود گاهی ... و بغل ِ مال ِ خود ِ خودم هم ... که سرم را پنهان کنم تویش و رها کنم این همه هق هق را که بیخ گلویم را چنگ می زند.... می دَرَد ...
که بفهمم کسی حواسش به من هست ... که وقت هایی که محکم بودن سختم است رهایم نمی کند که بیفتم ...
که مهربانی اش همیشه برایم هست ... که جای گرفتن در آغوشش اجازه نمی خواهد ... که بغلش مال ِ خودِ من است .... خود ِ خودم فقط ...
نه . نمی شود دروغ بگویم !

پی نوشت : تاریخ ِ این نوشته یادم نیست . گفتنی ندارم این روزها ... قبل تر نوشت هایم را می خواندم که رسیدم به این ... دوستش دارم ... خیلی ... شاید چون یادم هست که وقت ِ نوشتنش دلم می خواست راست ِ راست باشم ...
اینها را گفتم که بگویم هوای این روزهایم خیلی شبیه هوای این نوشته نیست ...
روزهایم این روزها ، روزهای ِ بوی پاییز است و بغضی که نباید بشکند ... روزهای ِ این کلاف کاموای بنفش که شال ِ خوشرنگی می شود روزی ... که فکر می کنم اگر شنیدن می دانست ، روزی که بافتنش تمام میشد خصوصی ترین حرف هایم را می دانست و تمام آهنگ های غمگینی که دوست دارم را از بر می بود ... !
روزهای ِ من خیالم راحت است که تا آخر تابستان کتاب برای خواندن دارم ...
روزهای ِ من آرامم که هنوز آدم ها را دوست دارم .... که آدم ِ ترسناکی نشده ام هنوز !
روزهای ِ من بالاخره آرام می گیرم ... بالاخره ...
روزهای ِ هزار بار به خودم گفتن : " آن چه که تو را نکشد الهه ، قوی ترت می کند ... "

روزهای ِ من ... من ِ من ...

خانه ام باش ... !

ela7 — Thu, 27 Aug 2009 09:08:18 GMT

خدا ، طرح ِ بی جان ِ لب های من است ،
که بی رنگ می میرد ...

و شب ، تجلی ِ سرگشته ی حضور ِ من ؛
بی آرام ،
تاریک ،
پر تکرار .

من هزار و چند صد سال است که در راه مانده ام !
فاحشه ها شب ها به خانه نمی روند ... !

پی نوشت :

√ ایمان شکسته ام ... به هرکسی ... هر جایی ... هر چیزی ...
حالا دیگر خیلی دور است آخرین آن ِ مؤمن بودنم به کسی ... جایی ... چیزی ...

√ من سوگوار ِ آیه های روشنی/ روشن َم هستم که با باد رفت/ بر باد رفت ...

برای خودم نوشت !

ela7 — Mon, 17 Aug 2009 20:09:18 GMT

جایی در من خراب باید شده باشد ... !
این ها یعنی یک جای کار می لنگد . یک جایی که من می گردم و هر بار فقط کمی بعدتر از پیدا کردنش می فهمم که آن جایی نیست که باید میشد ... !
اینها یعنی من ماه هاست که بیهوده گشته ام پی ِ گم شده ام .
اینها یعنی چیزی هست درون من که طبیعی نیست ...

مثلاً این که من وقتی دارم با الهام قدم می زنم توی خیابانی که خیس است از باران و پر است از بوی خاک ، درست همان وقتی که دارم بلند بلند می خندم و اصلا ً هم عین خیالم نیست که " دختر توی خیابان بلند نمی خندد (!!!) " یکهو مرد دیوانه ای را می بینم که دهانش یک جور مظلومی نیمه باز است ، که زل زده به ویترین موبایل فروشی و خنده ام خفه می شود و بغض می کنم و دلم می خواهد بنشینم همان جا روی زمین و زار زار گریه کنم !
که من می توانم برای مرگ ِ آدمی که نمی شناسمش ساعت ها گریه کنم ...
این طبیعی نیست که من این هـمــــــــــه ساده گریه ام می گیرد ... !

یا اینکه من توی تصمیم هایم ـ حتی جدی ترین و شخصی ترینشان ـ همیشه مجبورم ... !
خودم مجبور می کنم خودم را به خاطر ِ تمام ِ چیزهایی که شاید اجبار نباشند اصلاً !

یا اینکه من این همه توی گذشته هایم جا می مانم . که خیلی از اتفاق های زندگی ام را بارها و بارها توی ذهنم باز می سازم ؛ آن طوری که فکر می کنم بهتر می بود اگر میشد . که توی خیالم حرف هایی را می گویم که توی آن اتفاق، دلم می خواسته گفتنش را ، ولی نگفته ام . که هیچ وقت دست گذشته ها یقه ی زندگی ام را رها نمی کند ... !

یا این که من توی همه ی رابطه هایم ـ فرقی نمی کند عاشقانه هایم باشد یا آن دوستانه ها ـ همیشه می رسم به یک جایی که نمی شود شرحش داد ، یک جور خالی ِ بهت آور شاید ... و بعد موجودیت ِ هر احساسی را به ثانیه ای می برم زیر سوال !
که هزار دلیل کاملاً منطقی پیدا می کنم که آخرش بگویم : ای بابا ! عشق کجا بود ؟!!
که فکر می کنم این احساس ِ من ِ مثلاً عاشق (!) یک فریب ناز است فقط ، یک وهم ِ دلفریب ... که کسی چه می داند ؟ شاید خواستنم از سر ِ تنهایی باشد ... از سر بی بهانگی برای فردایی که منتظرش نیستم ...
از سر ِ بی پناهی ِ غریب ....
و خواستن ِ آنها که مثلاً مرا می خواهند هم از کجا معلوم که خواستن باشد ؟ که همزمان یک عالمه ی ِ دیگر هم برایشان خواستنی نباشد ؟
یا فکر می کنم صمیمی ترین دوستم شاید فقط به این خاطر صميمي ترين شده كه با هم ، هم مسيريم . كه اگر جايي ديگر مي بود ، شايد هيچ وقت اين آدم رفيقم نميشد اين همه ... یا که اصلاً رفیق یعنی چه ؟؟؟!!!
یا اصلاً این ها که دوستم دارند ، چی کسی را دوست دارند ؟! و البته که جواب می دهم این "من" را فقط . نه آن من ِ بد اخلاق ِ بی حوصله که بچه می شود گاهی ... که تلخ می شود ... که فریاد می زند ... که موسیقی بی کلام محبوبش را ساعت ها پی در پی گوش می کند و گریه می کند ... که شب های ِ درماندگی خوابش نمی برد ...

یا این اصلاً طبیعی نیست که من این همه زیاد حساس هستم به جمله ها ، به نگاه ها ... که دلشکسته ساختن ِ من این همه سهل است . که گاهی از ساده ترین جمله ها می رنجم ... بغض می کنم ...
که مدام مجبورم این رنجیدگی را پشت لبخند هایم پنهان کنم ... که کم تر هم موفق می شوم !
یا این که من با این همه ای که سعی می کنم منطقی باشم و پر صبر ؛ باز هم واکنش هایم گاهی آنی است و توام با احساس ِ شدید ... !
که من یک عالمه آدم هست توی زندگی ام که از سر ناچاری می بینمشان ، پای حرف هاشان می نشینم ...
آدم هایی که گاهی زخمم می زنند ...
این طبیعی نیست که من می دانم اگر اختیار با خودم بود تعداد آدم هایی که توی رابطه هایم نگه می داشتمشان آن قدر کم می بود که از گفتن ِ تعدادش هم می هراسم ! که گاهی هول برم می دارد که این جاده برسد به انزوا ... !
این طبیعی نیست که من برعکس خیلی قبل ترهایم ، حالا ، این همه خوب بلدم از آدم هایی متنفر باشم که روزی دوست داشتمشان ، که نبخشم ، که دل نسوزانم ،
که خط بزنمشان ... خط بزنمشان ... خط بزنمشان ...
نفرت چیز ِ ترسناکی است . شاید نشان از ناتوانی آدم ها باشد ... نشان از ضعفشان ... ضعفم ...

پی نوشت : این نوشته ی طولانی ِ بی حوصله را از لا به لای نوشته های برای خودم بیرون کشیدم !
این یکی از آنهایی ست که برای خودم نوشته بودم تا خودم را بهتر ببینم ... تا تکه های گم شده ام را پیدا کنم... و آن خراب شده ها را ... !
شاید چون آنچه که به قلم جاری شود قابل بررسی تر است ...

پی نوشت : چند روز بعدتر از نوشتن ِ این نوشته به نظرم رسید که نفرت ـ البته در مواردی ـ دفاع ِ ناخودآگاهِ ذهن ِ من است برای کم تر رنج بردن برای از دست دادن ِ آدم ها . انگار که بخواهم وانمود کنم آدمها را دوست ندارم که خیالم راحت باشد دردم نمی آید وقت ِ رفتنشان ...
خود گول زدن ِ بزرگی است ... !
و البته همچنان باورم این است که ~~نفرت~~ نشان از ضعف ِ آدم هاست ...

پی نوشت : به کی بگم ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پی نوشت ـ 28 مرداد :

در دفتر ِ طبیب ِ خرد باب ِ عشق نیست ای دل به درد خو کن و نام ِ دوا نپرس ... !

"حافظ"

هرچیز را هم/ که تقصیر ِ من بیندازی/ عاشق شدن ِ من/ تقصیر ِ توست ...

ela7 — Thu, 30 Jul 2009 15:46:18 GMT

نگاهم سُر خورد روی دست هایت که نه ، انگشت هایت . حلقه در هم ، روی میز .
کشیده ، بلند ، محکم . دست ها همان قدری مردانه بودند و نجیب ، که باید .
صدای تو می آمد .
پرسیده بودی : چرا ؟
صدای تو بلند بود یا کافه زیادی خلوت ؟
سرزنش بود توی صدای تو یا خیال کرده بودم ؟
نگاهم دوباره سر خورد روی دست ها . فکر کردم که چقدر دوست دارمشان ؛
که هنوز هم وقت تماشایشان آن قدری آرامش می آید سراغم که توی دیدن ِ اول آمده بود .
وقت ِ آن دیدن ِ اولی نه چهره ات شیفتگی داشت برایم که زیبا نبود و نه لبخندت که زیبا بود .
ار آن دیدن ِ اولی فقط دست هایت بودند که به قدر ِ دقیقه ای حرکت را دزدیده بودند از نگاهم ... که هوس ریخته بودند توی تنم که ببوسمشان ...
چند وقت است که نبوسیدمشان ؟
خیلی باید گذشته باشد از بار ِ آخر ...
بار ِ آخر ؟؟؟ آخرین بار ِ واقعی ... ! زیر لب که زمزمه کردم ، دهانم تلخ شد !

ـ حواست کجاست ؟ دارم با تو حرف می زنم . بهم بگو چرا ؟

صدای تو بود باز .
سرزنش داشت . این بار مطمئن بودم . بلد شده بودم ردپای احساست را بیبینم لا به لای صدایت؛ بس که حرف زده بودی برایم توی آن همه روز ....
اصلاً وقت های با هم بودنمان همیشه تو بودی که می گفتی برای شنیدن ِ من و من چقدر گفتنت را دوست داشتم . تو می گفتی چون می دانستی و من از یاد گرفتن همیشه خوشم می آمد. فقط اشکال کار اینجا بود که کم کم یادت رفت که من هم گاه گاهی دلم می خواهد که اشتباه کنم !
خواستم همین ها را بگویم که جواب چرایت باشد . بود ؟ بود . اما نه همه اش . نگفتم .

نگاه من فرار می خواست از نگاه تو . نگاه تو منتظر بود . جواب باید می دادم .
اضطراب آمده بود سراغم . این را از دست هایم فهمیدم که بی هوا رفتند سراغ فنجان قهوه .
همیشه وقت هراس ، تکیه گاه لازمشان بود که نلرزند .
فکر کردم هیچ وقت گفته ام برایت که دست هایت چقدر تکیه گاه اند ؟ نگفته بودم . به خیالم بعدتر حتماً وقتی پیدا می شد برای گفتنش و دیگر حالا بعدتری نبود .

جرعه ای قهوه خواست دلم . فنجان ولی انگار تکیه گاه خوبی نبود . دست ها می لرزیدند هنوز و از میز تا لب های من راه زیاد بود !
کاش لرزش دست هایم را ندیده باشی . آرزو کردم . دیده بودی اما . نگاهم دنبال رد نگاه تو رسید به دست هایم !
ظریف و لرزان . به نظرم سپیدتر آمدند از همیشه . انگشت ها باریک بودند و بلند . شبیه مال تو !
ناخن ها لاک بنفش داشتند . خیلی قبل تر گفته بودی رنگ بنفش دست هایم را خواستنی می کند . یادم مانده بود.
نگاهم میز را چند باره دوید ؛ از دست های خودم تا دست های تو .
بارها گفته بودم به خودم که دست هایم را انگار ساخته اند برای دست های تو . به تو ولی هیچ وقت نگفته بودم.

ـ چون از برنده شدن می ترسم .

صدای من بود . بالاخره جواب داده بودم چرایت را !
فکر کردم حتماً تا چند لحظه ی دیگر می پرسی : یعنی چی ؟ و هرچقدر هم که متعجب تر و کلافه تر باشی "یعنی" را کشیده تر می گویی ؟

ـ یعنی چی ؟

پرسیده بودی . "یعنی" ات کشیده بود.

چقدر سختم بود توضیح دادن ِ اینکه ، همیشه فکر می کرده ام که منی که فقط تو را خواسته ام باید بجنگم برای داشتن ِ تویی که همیشه دیگری هایی به جز من را هم می خواهی .
چقدر سختم بود که بگویم بعد این همه روز جنگیدن حالا یک چیز مهم را گم کرده ام . هدف ِ جنگ را !

ـ چون حالا دیگه نمی دونم هنوز هم برای رسیدن به تو ِ که دارم می جنگم یا فقط برای برنده شدن؛ به خاطر ِ عشقه یا برای بهترین زن ِ این بازی بودن ... !
واسه همین ها هم دیگه نمی خوام هیچ وقت ببینمت .

فکر کردم حالا بلند می شوی حتماً و می روی . بی حرف .
مثل تمام وقت هایی که هم غمگین بودی ، هم متعجب ، هم خشمگین .
بلند شدی . گونه هایم داشتند می سوختند از داغی . شرمنده بودم انگار . و آشفته . پشیمان نه .

ـ خداحافظ .

صدای تو بود . خسته انگار . عصبانی هم .
دست هایت را که بردی ، دیدم دست های من تنها ، جا مانده روی میز . دردم گرفته بود .
فکر کردم حتماً بغض می کنم حالا . نکردم .
غمگین بودم . سبک هم . پشیمان نه .
جرعه ای قهوه خواست دلم . فنجان که رسید نزدیک لب هایم فهمیدم دست هایم دیگر نمی لرزند .
قهوه تلخ بود . فکر کردم دیگر تمام شد . حالم خوب بود . خوب ِ تلخ . مثل ِ قهوه !
فنجان را که گذاشتم روی میز دیدم لبه اش را که صورتی شده بود .
فکر کردم کاش رژ لب پاک نشده باشد ... !

پی نوشت ها :

√ نه این "من" ها ، من َم ... نه این " تو" ها ، تو یی ...
این فقط یک "قصه" است .

√ این قصه ، تاریخ ندارد .

√

هرچيز را هم
که تقصير من بيندازی
عاشق شدن من
تقصير توست .

(عباس معروفی)

√

توی سينه اش جان جان جان / يه جنگل ستاره داره / جان جان / يه جنگل ستاره داره / يه جنگل ستاره داره...................

به یاد آن همه اشک های شور ِ تلخ ِ یک روز ِ دور ِ خیلی نزدیک ... !

√ نه به خود آمدم این جا که به خود باز روم
آن که آورد مرا باز برد در وطنم ...

مولانا