| تبليغات | X |
پی نوشت ـ 28 مرداد :
در دفتر ِ طبیب ِ خرد باب ِ عشق نیست ای دل به درد خو کن و نام ِ دوا نپرس ... !
"حافظ"
نوشته شده توسط الهه ... در دوشنبه بیست و ششم مرداد 1388 | نگاهم سُر خورد روی دست هایت که نه ، انگشت هایت . حلقه در هم ، روی میز .
کشیده ، بلند ، محکم . دست ها همان قدری مردانه بودند و نجیب ، که باید .
صدای تو می آمد .
پرسیده بودی : چرا ؟
صدای تو بلند بود یا کافه زیادی خلوت ؟
سرزنش بود توی صدای تو یا خیال کرده بودم ؟
نگاهم دوباره سر خورد روی دست ها . فکر کردم که چقدر دوست دارمشان ؛
که هنوز هم وقت تماشایشان آن قدری آرامش می آید سراغم که توی دیدن ِ اول آمده بود .
وقت ِ آن دیدن ِ اولی نه چهره ات شیفتگی داشت برایم که زیبا نبود و نه لبخندت که زیبا بود .
ار آن دیدن ِ اولی فقط دست هایت بودند که به قدر ِ دقیقه ای حرکت را دزدیده بودند از نگاهم ... که هوس ریخته بودند توی تنم که ببوسمشان ...
چند وقت است که نبوسیدمشان ؟
خیلی باید گذشته باشد از بار ِ آخر ...
بار ِ آخر ؟؟؟ آخرین بار ِ واقعی ... ! زیر لب که زمزمه کردم ، دهانم تلخ شد !
ـ حواست کجاست ؟ دارم با تو حرف می زنم . بهم بگو چرا ؟
صدای تو بود باز .
سرزنش داشت . این بار مطمئن بودم . بلد شده بودم ردپای احساست را بیبینم لا به لای صدایت؛ بس که حرف زده بودی برایم توی آن همه روز ....
اصلاً وقت های با هم بودنمان همیشه تو بودی که می گفتی برای شنیدن ِ من و من چقدر گفتنت را دوست داشتم . تو می گفتی چون می دانستی و من از یاد گرفتن همیشه خوشم می آمد. فقط اشکال کار اینجا بود که کم کم یادت رفت که من هم گاه گاهی دلم می خواهد که اشتباه کنم !
خواستم همین ها را بگویم که جواب چرایت باشد . بود ؟ بود . اما نه همه اش . نگفتم .
نگاه من فرار می خواست از نگاه تو . نگاه تو منتظر بود . جواب باید می دادم .
اضطراب آمده بود سراغم . این را از دست هایم فهمیدم که بی هوا رفتند سراغ فنجان قهوه .
همیشه وقت هراس ، تکیه گاه لازمشان بود که نلرزند .
فکر کردم هیچ وقت گفته ام برایت که دست هایت چقدر تکیه گاه اند ؟ نگفته بودم . به خیالم بعدتر حتماً وقتی پیدا می شد برای گفتنش و دیگر حالا بعدتری نبود .
جرعه ای قهوه خواست دلم . فنجان ولی انگار تکیه گاه خوبی نبود . دست ها می لرزیدند هنوز و از میز تا لب های من راه زیاد بود !
کاش لرزش دست هایم را ندیده باشی . آرزو کردم . دیده بودی اما . نگاهم دنبال رد نگاه تو رسید به دست هایم !
ظریف و لرزان . به نظرم سپیدتر آمدند از همیشه . انگشت ها باریک بودند و بلند . شبیه مال تو !
ناخن ها لاک بنفش داشتند . خیلی قبل تر گفته بودی رنگ بنفش دست هایم را خواستنی می کند . یادم مانده بود.
نگاهم میز را چند باره دوید ؛ از دست های خودم تا دست های تو .
بارها گفته بودم به خودم که دست هایم را انگار ساخته اند برای دست های تو . به تو ولی هیچ وقت نگفته بودم.
ـ چون از برنده شدن می ترسم .
صدای من بود . بالاخره جواب داده بودم چرایت را !
فکر کردم حتماً تا چند لحظه ی دیگر می پرسی : یعنی چی ؟ و هرچقدر هم که متعجب تر و کلافه تر باشی "یعنی" را کشیده تر می گویی ؟
ـ یعنی چی ؟
پرسیده بودی . "یعنی" ات کشیده بود.
چقدر سختم بود توضیح دادن ِ اینکه ، همیشه فکر می کرده ام که منی که فقط تو را خواسته ام باید بجنگم برای داشتن ِ تویی که همیشه دیگری هایی به جز من را هم می خواهی .
چقدر سختم بود که بگویم بعد این همه روز جنگیدن حالا یک چیز مهم را گم کرده ام . هدف ِ جنگ را !
ـ چون حالا دیگه نمی دونم هنوز هم برای رسیدن به تو ِ که دارم می جنگم یا فقط برای برنده شدن؛ به خاطر ِ عشقه یا برای بهترین زن ِ این بازی بودن ... !
واسه همین ها هم دیگه نمی خوام هیچ وقت ببینمت .
فکر کردم حالا بلند می شوی حتماً و می روی . بی حرف .
مثل تمام وقت هایی که هم غمگین بودی ، هم متعجب ، هم خشمگین .
بلند شدی . گونه هایم داشتند می سوختند از داغی . شرمنده بودم انگار . و آشفته . پشیمان نه .
ـ خداحافظ .
صدای تو بود . خسته انگار . عصبانی هم .
دست هایت را که بردی ، دیدم دست های من تنها ، جا مانده روی میز . دردم گرفته بود .
فکر کردم حتماً بغض می کنم حالا . نکردم .
غمگین بودم . سبک هم . پشیمان نه .
جرعه ای قهوه خواست دلم . فنجان که رسید نزدیک لب هایم فهمیدم دست هایم دیگر نمی لرزند .
قهوه تلخ بود . فکر کردم دیگر تمام شد . حالم خوب بود . خوب ِ تلخ . مثل ِ قهوه !
فنجان را که گذاشتم روی میز دیدم لبه اش را که صورتی شده بود .
فکر کردم کاش رژ لب پاک نشده باشد ... !
پی نوشت ها :
√ نه این "من" ها ، من َم ... نه این " تو" ها ، تو یی ...
این فقط یک "قصه" است .
√ این قصه ، تاریخ ندارد .
√
هرچيز را هم
که تقصير من بيندازی
عاشق شدن من
تقصير توست .
(عباس معروفی)
√
توی سينه اش جان جان جان / يه جنگل ستاره داره / جان جان / يه جنگل ستاره داره / يه جنگل ستاره داره...................
مولانا
نوشته شده توسط الهه ... در پنجشنبه هشتم مرداد 1388 | 
