... روزهای یک دختـــر ...

هرگز کسی اين‌گونه فجيع به کشتن ِ خود برنخاست که من به زنده‌گی نشستم ... ! شاملو

باید اتفاق افتاده باشد ... شاید هم نیفتاده بود و من باز خیال برم داشته بود ...
بی خبری بوی درد می داد... و می دهد ...
و تویی که می مانی و خبری که حتی نمی دانی هست یا که نیست !
و از سر ناچاری همه اش را حواله می دهی به خدا و می گویی حتماً او این گونه خواسته ، پس برای من بهتر است و خودت بهتر از هرکسی می دانی که این یک بهانه ی الکی است  برای خوش بودن دلی که خیلی وقت است به هیچ چیزی خوش نیست !
و این بار هم خدا به دادت نمی رسد و توی دلت آشوبی به پا می شود که تمام  ِ ته مانده ی آرام بودن هایت را بی رحمانه نابود می کند !
خدا هست ؟ نیست ؟
اصلا اهمیتی دارد وقتی که من آرام نمی گیرم .... ؟؟؟!
وقتی که هیچ خدایی نمی شنود که من از این بازی چقدر خسته ام ....
می دانی ؟  
انکار  ِ باختن ، خود باختنی ست از نو !
و من ناچارم زیر سنگینی ای این همه ی بودنت بگویم که : باختم .... !
الهه باخت ...
اهمیتی دارد ؟ نه . حتی اگر تو و تمام دنیا تا هزار سال بخندند به باختنم ...
این یک اعتراف بزرگ است اگر با حوصله بخوانی ام ... اگر عمیق ببینی ام ...
و من هستم... اینجا ... درست همان جایی که چند روز پیش بودم اما با یک فرق بزرگ !
حالا می پذیرم که باخته ام . پذیرفته ام که باختم .
ببین ! حالا آن قدری بزرگ شده ام که اعتراف کنم . هیچ فکرش هم نمی کردم که این همه قد بکشم!
حالا می پذیرم این تلخی را...
و چه دردیست که باور ِ تلخی تازه آغاز درد است .
حالا می توانم با شهامت درد بکشم.
با شهامت افسوس بخورم .
با شهامت به همه ی حرف هایی فکر کنم که نگفتم ...
به گریه هایی که نکردم ...
به تمام سر فرصت هایی که هیچ وقت نرسیدند ...
به همه ی آنچه که باید می خواستم و نخواستم ....
به همه ی روزهایی که تلف شدند ... تلف کردمشان ....
به هر احساسی که داشته ام ....
و حالا ...
می خواهم درد بکشم... با همه ی شهامت لطیف زنانه ای که در خودم سراغ دارم ...
با همه ی غرور تردی که مدام یادم می رود حواسم باشد که نشکند ...
با همه ی دخترانگی هایم ...
این بار درمانده درد نمی کشم ... محکم درد می کشم ... می ایستم و درد می کشم ...
که این درد کشیدن تاوان اشتباهیست که خودم آغازش کردم !
نمی خواهم فکر کنم که تو .... او ... کسی جز من هم تقصیری داشته ...
من اشتباه کردم .... من غلط فکر کردم ... غلط نوشتم .... غلط خواندم ... غلط گفتم ....
من همه ی زندگی ام را غلط بازی کردم .......
و حالا درد می کشم و سعی می کنم آن دست لعنتی را آرام آرام پس بزنم .... همان دستی که همیشه از دیروزهایم بیرون می آید و امروزهای طفلکی ام را به کام می کشد ...
من می ایستم ... من راهم را پیدا می کنم... گیرم که راهم کمی بیراهه باشد ...
فقط اندکی زمان باید ....
من هنوز هستم ... هرچند که حالم خوب نباشد ... هرچند پر از گریه ... هر چند زیاد خسته ...
هنوز هستم و هنوز هزار قمار دیگر در پیش است ....
هزار قمار دیگر ...

و ...

 

          خنک آن قمار بازی که بباخت آن چه بودش
                                                         بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر......

 

   

    √ ۲۹ بهمن : هیچ هم ساده نیست که تو این همه ساده ای دختر ... !

       √ آرامم ... که گاهی باختن رنگی تازه از بردن است ... من برده ام ! :) هیچ اشتباه نکرده بودم...

همین امشب ...
همین امشب که ماه  بیاید سر قرار همیشگی ، دیگر انتظار را حوصله نخواهم کرد ...
امشب تمام خواب های دنیا را بیدار خواهم ماند ...
درست همین امشب ...
امشب همه چیز تمام می شود ...
تمامش می کنم ...
درست همین امشب ...

بیا و فقط  یک بار دیگر به این دخترک احمق بگو : حق با تو است الهه !
که توی دلم بگویم چه خوب که تو فهمیدی ! که می فهمی ...
می دانی ؟  نه نمی دانی ... نمی دانی ... نمی دانی که من چقدر احمقم ...
که هنوز احمقم ...............

 

این نخ از جنس یک رویاست ... !
می بافی ...
می بافی ...
می بافی ...
و همیشه بهانه ای برای شکافتن هست !
و آن وقتی که بافته های از سر دلخوشی های الکی ات شکافته می شوند؛
زندگی ات پر می شود از نخ !
و تو می شوی سر در گم  ِ این کلاف هایی که با هر بار خیالبافی تازه محکم تر به دور زندگی ات می پیچند...!

 

  √   یک خیال .... یک خیال کم است ... کم دارمش !
 
  √   نیاز ... اسمش نیاز است . فقط هر بار رنگش عوض می شود با یک برچسب تازه !
       اما همیشه همان است که بوده ... نیاز ... و این زیادی بد است .

 

 

یک جور بیزاری ِ توأم با رنجیدگی شاید ...
از کسی ؟! نه . نه . از کسی نباید رنجید .
عادت دارم که بایستم جلوی آینه و انگشت اشاره ام را هم سو کنم با مسیری که می رسد به دختر توی آینه و بگویمش : تو ! تو مقصری !
نه اینکه دختر مقصر باشد چون کار بدی کرده ! نه . مقصر است چون ساده است و آدم ها را ساده می بیند .

یک جور دلزدگی شاید ...
از کسی ؟! نه .  از کسی نه .  از حسی . شاید از هر حسی .......
و دلم کسی دیگر را نمی خواهد جز کسی .... !
کسی که حالا هست و می داند با چه رنگی سرشار کند حجم خالی و تیره ی نیازها را با بودنش ...
کسی که پرم می کند از دوست داشتن و داشتن ِ دوست ...
کسی هست .
و همین کافیست .
خسته ام .
همین کافیست و بیشتر نمی خواهم .
از خودم خسته ام . از کسی . از جایی . از دوست ها خسته ام و از دوست داشتن ها !
حتی از اینکه دوستم بدارند هم زیاد خسته ام !
نمی خواهم .
و
از گشتن به دنبال بهانه ها در این سرگردانی بی حاصل بیشتر از همه خسته ام ...
بودن که به بهانه نمی شود و زنده بودن هم !!!
بودن به "خواستن" است ...........

کسی هست ...
کسی ...
و همین مرا بس ...

 

کاش سرم را بردارم

و برای هفته ای در گنجه ای بگذارم و قفل کنم

در تاريکی يک گنجه خالی …

روی شانه هايم

جای سرم چناری بکارم

و برای هفته ای در سايه اش آرام گيرم …

" ناظم حكمت "

موسیقی "از کرخه تا راین" را هوس کرده ام امشب با یک عالمه گریه... یک عالمه گریه از اینجا تااااااااا ...

√ پس چرا اشک هایم را گم کرده ام ؟!

 

شکست ...
چیزی شکست ...
فکر می کردم صخره موج را می رساند به آسمان !
نرساند ...
شکاند ...
خودم شنیدم صدای ترد ِ شکستن را ...
غرورم بود ... ؟
یا دلم ... ؟
طغیان لطیف و پر سِحر کدامین احساس به پا کرده بود این موج بازی را ؟
چیزی بود که نرم شکست ...
و تنی بود که از غربت ِ معصوم ِ این طغیان، نرم ترک برداشت ...
طغیانی لطیف به اعتماد نجابت صخره ای که ...................

     √ کاش همین یک امشب را فقط یک  ر و س پ  مست بودم !!!

     √ خالی ام ...
        خالی از گفتن ... نوشتن ... شنیدن ... خواندن ... کلمه ... حرف ... حس ... صدا ...
        خالی ام  و این خالی بودن سخت دلچسب است !

 

خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش

بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

*دیگر هوس قمار هم نمانده برایم ... !

Bu sana veda ederken son bakış, son gülücük,
Bu sana kalbimden kopan Son Öpücük
Sana yıllar yılı büyüttüğüm aşk
Ne yazık ellerinde artık küçücük

Sandın ki ne yaparsan yap yanındayım ben
Acıyı ihaneti taşımak zorundayım ben
Yapamam gidemem sandın ki vazgeçemem
Artik yalnız geçmişte anındayım ben

Bu sana veda ederken son bakış, son gülücük,
Bu sana kalbimden kopan son öpücük
Sana yıllar yılı büyüttüğüm aşk
Ne yazık ellerinde artık küçücük

Sandın ki ne yaparsan yap yanındayım ben
Acıyı ihaneti taşımak zorundayım ben
Yapamam gidemem sandın ki vazgeçemem
Artik yalnız geçmişte anındayım ben

Bu sana veda ederken son bakış, son gülücük,
Bu sana kalbimden kopan Son Öpücük
Sana yıllar yılı büyüttüğüm aşk
Ne yazık ellerinde artık küçücük

Bu sana ilk elvedam son sözlerimdir
Bu sana en içten yazdığım hislerimdir
Ve sana yıllar yılı haykıramadığım gerçek aşkımı bitiren
Gizli sandığın ihanetindir

هرگز کسی اين‌گونه فجيع به کشتن ِ خود برنخاست که من به زنده ‌گی نشستم ... ! شاملو

                 

حالا هزار بار من بنویسم : به همین سادگی ... ! و هزار بار هم تو بخوانی ام : به همین سادگی ... !

اما آخرش چه ؟!
من که می دانم ساده نیست هیچ هم ... و تو هرگز نخواهی فهمید که برای من ساده نیست... نبوده... و نخواهد شد... حتی اگر برای تو که می خوانی ام اما هرگز نخواهی خواند مرا(!) ، ساده ی ساده باشد و برای همه ی دنیا ...
من که همه ی دنیا نیستم ... !
که کاش بودم ... کاش خیلی چیزها را بلد بودم که این همه تند و تند دردم نمی آمد ...
اما نه ! دلم نمی خواهد همه ی دنیا باشم... خودم را دوست تر دارم... با همه ی سخت ساده نگرفتن هایم... با همه ی درد هایم ... با همه ی بزرگ نشدن هایم ...
خودم، خودم هستم ... همه نیستم ...  من منم ...
می دانی ... ؟  نه ! می دانم که نمی دانی !
شاید مهم هم نباشد که بدانی! اما چرا ! ته دلم انگار دلم می خواهد تو بدانی... کسی بداند ... کسی جز خودم...
کسی توی شلوغی های سرد ِ این شهر ِ گیج و غریبه ...  اما کسی نمی داند و ...
و من می روم...
و می روم...
و می روم ...
و می گویم: بدرود ! به تو ... به او ... به کسی ... به جایی ... به این شهر مه گرفته ی دلگیر ... و به همه ی دنیا!
و آخرش یک روز به همه اش از ته دل خواهم خندید...  به همه ام خواهم خندید ... با درد خواهم خندید...  پر درد خواهم خندید ... اما سبک ... درست به همین سبکی که تو می خندی! :))

خودم هم دارم کم کم به خودم شک می کنم ... !
دو روز پیش حرف خوبی زد !
می خواست شوخی کند ... اما من بعدتر سوال آمیخته با شوخی اش را توی تنهایی ام جدی از خودم پرسیدم!
گفت : الهه نکنه جدی دروغ میگی؟! جدی همیشه می خوای بدجنسی کنی و حال همه رو بگیری؟!
و چقدر خسته ام از تلاش برای راست بودن و بعدش شنیدن اینکه نبودی !
خسته ام از اینکه زود خسته می شوم ...
خسته ام از این که برای بار هزارم بشنوم: تو مگه چی کم داری؟ همه چی داری! خیلی ها حسرت زندگی تو رو می خورن! زندگیتو بکن دیگه !
می دانم تقصیر از من است ... اما من خیلی سعی می کنم زندگی کنم... و چقدر کلافه می شوم از اینکه کسی باور نمی کند من دارم همه ی سعی ام را می کنم!

خیلی ها هستند توی زندگی ام ...
خیلی چیزها ...
خیلی آدم ها ...
خیلی جاها ...
خیلی درد ها ...
و حتی خیلی تکه تکه ها از خودم ...
می خواهم همه ی این خیلی ها را با تمام وجودم بالا بیاورم ... !
می خواهم همین حالا همه اش را بالا بیاورم !
همه ام را بالا بیاورم ...
هیچ نمی دانم جز اینکه فقط دلم می خواهد بالا بیاورم .... !

این را تازه فهمیده ام ... نه نه ... تازه باور کرده ام !
من فراموشکار ِ بزرگی هستم اگر که آن اتفاق بیفتد ... !
افتاده بود ... خنده ام گرفت به آنچه که باید برایش اشک می ریختم ...
یعنی قاعده اش این بود که بریزند ... نریختند ... !
شاید چون چیزهای دیگری در خاطرم هست ... به این می ماند که جا برای خاطره هایم تنگ شده باشد...
نمی شود جایی را پاک کرد انگار که چیزی نبوده... اما سایه ها را می شود ندید ....
حالا ... کمی بالاتر ... کمی بزرگتر ...
قدم کمی بلند تر شده ... حالا دستم را که دراز کنم نزدیک است به آن تک شاخه ی مست ِ پر سیب و پر وسوسه...
می شود کمی از خودم را از نوک شاخه بچینم ...
فقط باید کمی روی نوک پاهایم بلند شوم !
مثل گاه گاهی های بوسه چیدن از کسی که بلند تر است حضورش، از لب هایم  !

خاطرم خالی هست ... ؟  نیست ... ؟
تو یادت هست ... ؟!  نگو که هست ... !
باورم یک جایی لا به لای روز ها گم شده ... !   نیست ... پیدایش نمی کنم ....
لطفاً دروغ نگو !
خوابم می آید ...

می روم زیر سایه ی درخت سیب ...

می خوابم ...

صفحه نخست
پست الکترونیک
آرشیو مطالب
عناوین مطالب وبلاگ

شـــراره جمشــيـــد
آرشیو پیوندهای روزانه

آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
آرشيو

هیچ شعری شاعر ندارد . . .
 مرز اندیشه
 نوشته های من
 سمانه
 بامداد
 جایی برای زندگی
 شیون
 برخورد نزدیک از نوعی دیگر
 شمعدانی های قرمز
 انعکاس
 هذیان شب یکشنبه
 NEI C
 لیست وبلاگ های به روز شده
 

Upload Music Myspace Backgrounds